ايران باستان

 خسرو پرویز می گوید :

اعراب را نه در کار دین هیچ خصلت نیکو یافتم و نه در کار دنیا.

آنها را نه صاحب عزم و تدبیر دیدم و نه اهل قوت و قدرت. آنگاه گواه فرومایگی و پستی همت آنها همین بس که آنها با جانوران گزنده و مرغان آواره در جای و مقام برابرند.

فرزندان خود را از راه بینوایی و نیازمندی می کشند و یکدیگر را بر اثر گرسنگی و درماندگی می خورند. از خوردنیها و پوشیدنیها و لذتها و کامروانیهای این جهان یکسره بی بهره اند.

بهترین خوراکی که منعمانشان می توانند به دست آورند گوشت شتر است که بسیاری از درندگان آنرا از بیم دچار شدن به بیماریها و به سبب ناگواری و سنگینی نمی خورند.(برگرفته از کتاب عقدالفرید پوشینه 2 برگ 5 چاپ قاهره)

ببین این شگفتی که دهـقـان چه گفت               بـدانـگـه که بگـشـــاد راز از نهـفـت

 به شهر کـجـاران به دریـــای پـــــارس            چه گـویـد ز بـالا و پـهـنـای پــــــارس

                                             (فردوسی)